Het begint allemaal met een paar schijnbaar ongerelateerde incidenten: een grote brand en daarna een jonge vrouw, de vierentwintigjarige Shelley, die nadat ze een onthutsend telefoontje heeft ontvangen verdrinkt in een vijver terwijl haar kat toekijkt.
Over naar een Amerikaanse kotfuif, waar Leanne kort na haar terugkeer van Shelleys begrafenis een vreemde voicemail krijgt. Het bizarre is dat het bericht blijkbaar daar haarzelf werd ingesproken, maar dan in de nabije toekomst. Bovendien lijkt het erop dat ze een vrij onfortuinlijk lot tegemoet gaat. Wanneer Leanne later na haar les psychologie naar huis aan het stappen is, begint ze allerlei onverklaarbare dingen te zien, zoals uit het niets opduikende duizendpoten en mensen met witte, gebroken gezichten. Pas wanneer de hallucinaties echt te bizar worden, belt ze haar beste vriendin Beth op, maar eenmaal die vriendin ter plekke arriveert, is het al te laat. Leanne sterft op het exacte uur waarop de voicemail gedateerd was. Nadat ook bewonderaar Brian eenzelfde lot beschoren is, besluit Beth uiteindelijk om de lokale politie met een bezoekje te vereren.


In het politiekantoor blijkt al snel dat er geen voicemails werden teruggevonden op de gsm's van de doden. Nu zou je kunnen denken dat de agente van dienst Beth uitlacht in haar gezicht en daar lijkt het ook even op, maar geheel toevallig wordt het gesprek gehoord door een andere flik, die zijn zus op een identieke wijze heeft verloren. Na elke dood werd er een bol snoep teruggevonden in of uit de mond van het slachtoffer en hij is er dan ook overtuigd dat de verschillende incidenten met elkaar te maken hebben. En inderdaad: al snel ontdekt de man dat de telefooncentrale telkens een oproep van het ene naar het andere slachtoffer heeft geregistreerd. Het duurt niet lang voor hij en Beth op het idee komen om de reeks oproepen te terug te traceren tot het begin...

Bespreking

One Missed Call - alweer een Amerikaanse remake van een Japanse horrorprent, deze keer het redelijke, bij ons tijdens het BIFFF vertoonde Chakushin Ari - begint aan sneltreinvaart. Niet dat de film echt snel aanvoelt, maar tijdens het eerste half uur krijgen we de ene dood na de andere te verwerken, zonder dat de filmmakers veel tijd nemen om de verschillende personages echt diepte te geven. Voor je het goed beseft vallen de verschillende stereotiepen op hun plaats: de ene politieagent die gelooft wat zijn collega's zich niet kunnen voorstellen (wie een beter uitgewerkt voorbeeld wil, moet maar eens naar de uitstekende tv-serie Terminator: The Sarah Connor Chronicles kijken), de televisiepresentator van een paranormale show die zijn kans schoon ziet om munt te slaan uit het onderwerp, de bezorgde en zeer gedreven vriendin, enzovoort. Zelfs het obligate mislukt exorcisme werd niet vergeten.

Ook de andere conventies van het genre zijn op het appel: gsm's die worden uitgeschakeld en ontdaan van batterijen, maar toch nog rinkelen, een naïeve vriendin (Tanya) die zichzelf gewillig voor de tv-slachtbank laat leiden, een zwaar verstoorde ouder-dochterrelatie die aan de basis ligt van alles, een race tegen de tijd om het eigen hachje te redden, een verlaten gebouw, een steeds terugkerend liedje, enzovoort. Ook de connectie met de brand uit de eerste scène van de film wordt al bij al vrij vlug gemaakt.

De film voelt constant aan alsof de scenarist gespeend is van enig greintje creativiteit en korte fragmenten van onder andere Terminator: The Sarah Connor Chronicles, The Grudge, Ringu en Final Destination aan elkaar heeft geplakt. De acteerprestaties maken echter weinig indruk en ook de slordige manier waarop het verhaal verteld wordt had heel wat beter gekund. Zelf vonden we trouwens dat heel wat hoofdrollen beter zouden zijn ingevuld door de acteurs die de minder aanwezige personages mochten gestalte geven. Ook de timing van de schrikmomenten zit er net iets te vaak met een fractie van een seconde naast.

One Missed Call is zeker geen voorbeeld van incompetente filmmakerij, maar wel van een opmerkelijk gebrek aan originaliteit en een onvermogen om elke goede bedoeling juist te vertalen naar een filmformaat. Onderhoudend, maar meer ook niet meer dan dat. Wij gaan alvast onze oude dvd van The Omen voor de zoveelste keer uit de kast halen.

Beeld en geluid

Hoewel de cinematografie zeker redelijk mag genoemd worden, zijn de speciale effecten niet altijd even realistisch. Bovendien is het beeld iets meer verzadigd en groezeliger dan je zou verwachten van de 1080 High Definition 16x9 1.85:1-specificaties. Ook de soundtrack en de geluidseffecten zijn niet goed genoeg, waardoor de Dolby TrueHD-weergave te weinig meerwaarde biedt. Overigens schrik je tijdens een film vooral van de geluidsband, niet van het bijbehorende beeld, en dat is meteen een van de verklaringen waarom One Missed Call vooral voor de leek soms vrij spannend is, maar toch nooit verrast.

Beoordeling film: *

Extra's

Wat de bespreking van het bonusmateriaal betreft: die is simpel. Er is namelijk geen bonusmateriaal! Jammer, zeker voor een Blu-rayschijf.

Beoordeling extra's: 0

Adobe Flash Player niet geinstalleerd of ouder dan 9.0.115!

TECHNISCHE FICHE

Regie: Eric Valette

Scenario: Andrew Klavan en Minako Daira, gebaseerd op een boek van Yasushi Akimoto

Productie: Broderick Johnson, Andrew A. Kosove, Scott Kroopf, Lauren Weissman

Fotografie: Glen MacPherson

Muziek: Reinhold Heil, Johnny Klimek

Montage: Steve Mirkovich

ARTISTIEKE FICHE

Shannyn Sossamon

Edward Burns

Ana Claudia Talancón

Ray Wise

Azura Skye

Johnny Lewis

Jason Beghe

Margaret Cho

Meer info: www.warnerbros.be

Dirk Vandereyken

< Vorige		Volgende >